مقدمه: عامل رشد عصبی مشتق شده از مغز (BDNF) یکی از فراوانترین عوامل نروتروفیک در مغز فرد بالغ است، و با رشد، شکل پذیری سیناپسی، یادگیری، حافظه و تسهیل فرایندهای شناخنی در ارتباط است. وجود چندریختی val66met در کدین 66 ژن BDNF ترشح این پروتیین را دچار اختلال می کند. لذا هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر چندریختی تک نوکلیوتیدی عامل رشد عصبی مشتق شده از مغز بر نمره حافظه و بهره ی حافظه می باشد. روش کار: 100 دانشجو از دانشگاه کاشان (میانگین سنی 20/2± 60/21) به صورت تصادفی انتخاب شدند و پس استخراج DNA ژنومیک، انجام واکنش زنجیره پلی مراز(PCR) با استفاده از پرایمر روبه جلو 5-ACTCTGGAGAGCGTGAAT-3 و پرایمر معکوس 5-ATACTGTCACACACGCTG-3، تایید صحت محصول PCR با استفاده از ژل الکتروفرز 5/1درصد و در نهایت تعیین توالی با استفاده از آنالیزگر ABI PRISM 7000 Sequencing، 46 نفر از آنها فاقد چندریخیتی val66met، و 54 نفر از آنها تحت تاثیر این چندریختی (حامل متیونین) شناسایی شدند. سپس با استفاده از آزمون حافظه وکسلر نمره ی حافظه و بهره ی حافظه شرکت کنندگان مورد آزمون قرار گرفت. همچنین به منظور بررسی توزیع طبیعی داده های تحقیق از آزمون شاپیرو ویلک و برای آزمون فرضیه تحقیق از آزمون تحلیل واریانس چندمتغیره با استفاده از نرم افزارSpss استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد افراد فاقد چندریختی در نمره ی حافظه و بهره ی حافظه به صورت معناداری بهتر از حاملان متیونین بودند (P<0. 001). بررسی خرده مقیاس های وکسلر نشان داد که این برتری بیشتر متاثر از خرده مقیاس های حافظه ی منطقی و یادگیری تداعی بود. نتیجه گیری: به طورکلی نتایج نشان از تاثیر چندریختی val66met بر حافظه و بهره ی حافظه دارد، به گونه ای که وجود این چندریختی در برخی از افراد احتمالا از طریق اختلال در ترشح BDNF توانایی آن ها نسبت افراد فاقد این چندریختی را تضعیف می کند.

مقدمه: عامل رشد عصبی مشتق شده از مغز (BDNF یا Brain-derived neurotrophic factor)، پروتئینی است که نقش مهمی در حفاظت نورونی، نورون زایی و شکل پذیری سیناپسی دارد و به واسطه آن، می تواند نقش مهمی در یادگیری حرکتی ایفا کند. وجود پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی val66met در یکی از نواحی ژن BDNF، منجر به اختلال در بیان این پروتئین می شود. هدف از انجام تحقیق حاضر، بررسی تاثیر این پلی مورفیسم بر یادگیری مهارت حرکتی پیچیده بود.روش ها: 100 دانشجو از دانشگاه های شهر کاشان (با میانگین سنی 21.60±2.20) به صورت تصادفی انتخاب شدند و پس از انجام آزمایش های ژنتیک، 46 نفر فاقد پلی مورفیسم val66met و 54 نفر تحت تاثیر این پلی مورفیسم شناسایی شدند. 28 نفر از افراد هر دو گروه ژنتیک (56 نفر)، پس از اجرای پیش آزمون، به 10 جلسه تمرین دراپ کنترلی بدمینتون پرداختند و 72 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، پس آزمون اجرا شد. برای بررسی طبیعی بودن توزیع داده ها، از آزمون Kolmogorov–Smirnov و برای تحلیل داده ها، از آزمون های Independent t وRepeated masseurs ANOVA ، در سطح معنی داری a=0.05 استفاده شد.یافته ها: هر چند هر دو گروه، پیشرفت قابل توجهی در اثر تمرین داشتند، تفاوت معنی داری در مراحل پیش و پس آزمون بین دو گروه وجود نداشت.نتیجه گیری: در کل، نتایج این تحقیق نشان از عدم تفاوت بین افراد دارای پلی مورفیسم val66met و افراد فاقد این پلی مورفیسم در یادگیری مهارت دراپ کنترلی بدمینتون بود. این عدم تفاوت، می تواند ناشی از عوامل بسیاری از جمله نوع تکلیف و شیوه نامه تمرینی مورد استفاده در این تحقیق باشد.

هدف مطالعات نشان میدهند فعالیت ورزشی تاثیر مثبتی بر برخی از جنبه های شناخت دارد. عامل رشد عصبی مشتق شده از مغز BDNF ازجمله شاخصهای موثر در بیان عملکرد شناختی است که به تازگی در تحقیقات حوزه سلامت بررسی شده است. اطلاعات چندانی در مورد چگونگی تاثیر همزمان برنامه تمرینی ورزش و همچنین دوره های بی تمرینی بر توجه و BDNF موجود نیست؛ بنابراین پژوهش حاضر باهدف تعیین تاثیر تمرینات هوازی و بی تمرینی متعاقب آن بر BDNF و توجه ممتد در دختران کمتحرک انجام شد. روش ها دوازده دانشجوی دختر کم تحرک (با میانگین سنی 92 / 1 ± 90 / 23 )، به صورت داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. این افراد تمرینات خود را بر اساس پروتکل تمرین هوازی شروع کرده و به مدت 4 هفته ادامه دادند. در سه مرحله پیش آزمون، پایان 4 هفته تمرین و پس از 4 هفته بی تمرینی، آزمون پاسات و نمونه گیری خونی انجام شد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و ضریب همبستگی پیرسون انجام شد. نتایج تمرین ورزشی منجر به افزایش معنادار در توجه ممتد شد ( 05 / 0 > P). سطح BDNF سرم در اثر تمرین به طور معنی دارکاهش یافت( 05 / 0 > P ) که پس از 4 هفته بی تمرینی، سطوح هر دو متغیر به مقادیر اولیه خود بازگشتند. بااین حال، همبستگی بین تغییرات آزمون توجه ممتد و بیان BDNF معنی دار نبود ( 85 / 0 = P. ) نتیجه گیری نتایج نشان داد فعالیت ورزشی می تواند منجر به بهبود توجه ممتد دختران کمتحرک شود که با سازگاری در سطوح BDNF سرمی همراه است؛ اگرچه این سازگاری ها در دوره بی تمرینی از بین میروند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر تمرین های هوازی و دوره های بی تمرینی بر شاخص های خطر متابولیک، عامل رشد عصبی مشتق شده از مغز BDNF و عملکرد حافظه در افراد میان سال بود.مواد و روش ها: 42 مرد میانسال غیرفعال داوطلب به طور تصادفی در چهار گروه سالم تمرین (HE)، سالم کنترل (HC)، سندروم متابولیک تمرین (ME) و سندروم متابولیک کنترل (MC) تقسیم شدند. گروه های ME وHE ، پس از انجام شش هفته تمرین هوازی با شدت متوسط، شش هفته بی تمرینی را تجربه کردند. در مراحل پیش آزمون، پایان تمرین و پس از بی تمرینی، آزمون های عملکرد حافظه کوتاه مدت، میان مدت و خون گیری انجام شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل واریانس و کوواریانس چندمتغیره و نیز اندازه گیری مکرر تحلیل شدند.یافته ها: در گروه ME، به دنبال تمرین هوازی بیشتر شاخص های خطر متابولیک به طور معنی داری بهبود یافت، ولی پس از دوره بی تمرینی 6 هفته ای، اندازه دورکمر و قند خون ناشتا به سطح اولیه بازگشت (P<0.05). تمرین در گروه HE نیز سبب کاهش دور کمر و تری گلیسرید شد که این اثرات نیز در دوره بی تمرینی ماندگار نبودند (P<0.05). امتیاز z کل سندروم متابولیک پس از تمرین در هر دو گروه کاهش معنی دار یافت، ولی پس از بی تمرینی، این کاهش هنوز در گروه HE باقی بود (P<0.05). تمرین موجب افزایشBDNF پایه در گروه HE و کاهش آن در گروه ME شد که این اثرات نیز در دوره بی تمرینی محو شدند (P<0.05). عملکرد حافظه کوتاه مدت و میان مدت فقط در گروه HE در پاسخ به تمرین افزایش یافت (P<0.05).نتیجه گیری: این یافته ها اهمیت ارتقا و حفظ آمادگی بدنی برای پیشگیری از خطر سندروم متابولیک و زوال عقل در آینده را تایید می نمایند.

تقریبا همه ما به نقش پررنگ فعالیت ورزشی در بسیاری از جنبه های زندگی روزمره و تا حدودی عملکردهای شناختی آگاهیم، ولی مسئله ای که اخیرا ذهن محققان را درگیر کرده، بررسی تاثیر انواع مختلف فعالیت های ورزشی بر عملکردهای شناختی و از طرف دیگر سازوکارهای واسطه ای این اثر است. ازاین رو هدف از پژوهش حاضر، تعیین تاثیر دو نوع فعالیت ورزشی استقامتی و مقاومتی بر میزان توجه و عامل رشد عصبی مشتق شده از مغز (BDNF) دانشجویان کم تحرک بود. به این منظور از میان دانشجویان دانشگاه تهران، 46 دانشجوی کم تحرک (میانگین سنی 24.3±1.8)، بر اساس پیش آزمون استروپ در سه گروه استقامتی، مقاومتی و کنترل توزیع شدند و بعد از نمونه گیری خونی، تمرینات خود را بر اساس پروتکل تمرین استقامتی و مقاومتی مخصوص به خود، به مدت 5 هفته ادامه دادند. در پایان، آزمون استروپ و نمونه گیری خونی، به منظور حذف آثار موقت تمرین، حداقل 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین به عمل آمد. برای تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون های کلوموگروف – اسمیرنوف برای تعیین طبیعی بودن توزیع داده ها، از تی زوجی، تحلیل واریانس یکراهه، تحلیل واریانس چندمتغیره، آزمون تعقیبی دانت و ضریب همبستگی پیرسون، در سطح معناداری P£0.05 استفاده شد. نتایج نشان داد پیشرفت معناداری در زمان پاسخ به آزمون استروپ در هر دو گروه استقامتی و مقاومتی رخ داده است، ولی بیان BDNF فقط در گروه استقامتی به صورت معناداری افزایش یافت (P<0.05). در مورد هیچ یک از متغیرها، گروه کنترل پیشرفتی از خود نشان نداد (P>0.05). همچنین نتایج نشان داد تفاوت معناداری بین اثرگذاری دو فعالیت ورزشی استقامتی و مقاومتی، بر زمان پاسخ به آزمون استروپ و همچنین بیان BDNF وجود نداشت (P<0.05). همبستگی بین تغییرات زمان پاسخ به آزمون استروپ و بیان BDNF نیز از نظر آماری معنادار نبود (P>0.05). به طور کلی یافته های این تحقیق نشان داد که فعالیت ورزشی می تواند به بهبود عملکردهای شناختی منجر شود، ولی در پاسخ به اینکه چه فعالیتی مثمرثمرتر است، تفاوت معناداری بین فعالیت استقامتی و مقاومتی مشاهده نشد.

مقدمه: ورزش بر ارتقای سلامت تأثیر زیادی دارد و اخیراً تأثیر آن بر بهبود عملکرد سیستم عصبی و فرایندهای شناختی مورد توجه پژوهشگران زیادی قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر توجه درونی و بیرونی طی تمرین مهارت دریبل فوتسال بر سطح سرمی عامل رشد عصبی مشتق از سلول های گلیال (GDNF) و عملکرد شناختی است.روش پژوهش: 42 دانشجوی دختر تمرین نکرده به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در چهار گروه کنترل بدون تمرین، کنترل با تمرین، توجه درونی و توجه بیرونی با تمرین قرار گرفتند. آزمودنی های گروه های تمرینی طی 15جلسه، هر جلسه با انجام پنج کوشش به فعالیت دریبل فوتسال طبق آزمون دریبل پرداختند. 48 ساعت پیش و پس از پیش آزمون و پس آزمون خون گیری و عملکرد شناختی به صورت آزمون استروپ انجام گرفت. عامل خونی GDNF به روش الایزا سنجیده شد. تحلیل آماری در سطح معناداری 0/05 ≥P انجام گرفت.یافته ها: توجه درونی طی تمرین دریبل بر سطح سرمی GDNF (P=0/12) و عملکرد شناختی (0/07=P) تأثیر معناداری نداشت. توجه بیرونی طی تمرین دریبل بر سطح سرمی GDNF تأثیر معناداری داشت (0/01=P)، اما بر عملکرد شناختی تأثیر معناداری نداشت (0/16=P).نتیجه گیری: نوع توجه درونی یا بیرونی حین دریبل فوتسال تفاوت خاصی در عملکرد شناختی و افزایش سطح سرمی پروتئین مشتق از سلول های گلیال ایجاد نمی کند. اما تأثیرات توجه بیرونی بر سطح سرمی GDNF قابل توجه بوده است.

فعالیت ورزشی از طریق تحریک ترشح عوامل رشد عصبی بر عملکرد حرکتی و شناختی اثرگذار می باشد. دراین راستا، هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر 12 هفته فعالیت ورزشی بر سطوح سرمی عامل رشد عصبی مشتق از مغز و تبحر حرکتی کودکان کم توان ذهنی بود. بدین منظور، 40 دانش آموز پسر (126 سال) کم توان ذهنی آموزش پذیر به صورت هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه شاهد (20 نفر) و تجربی (20 نفر) قرار گرفتند. برنامه فعالیت ورزشی شامل انجام حرکات ریتمیک مختلف و بازی به مدت 12 هفته و به صورت چهار جلسه 45 دقیقه ای در هفته بود. 48 ساعت قبل از اولین جلسه و 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی از تمامی آزمودنی ها درحالت ناشتا خون گیری به عمل آمد. همچنین، سطوح سرمی عامل رشد عصبی مشتق از مغز با استفاده از روش الایزا و تبحر حرکتی از طریق مقیاس لینکلن اوزرتسکی سنجیده شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها نیز آزمون تحلیل کوواریانس مورداستفاده قرار گرفت (P£0.05). نتایج نشان می دهد که سطوح سرمی عامل رشد عصبی مشتق از مغز پس از اجرای یک دوره فعالیت ورزشی منظم افزایش معناداری یافته است و نمره کلی آزمون تبحر حرکتی نیز در گروه تمرینات ورزشی به صورت معناداری بهبود پیدا کرده است (P£0.05). از سوی دیگر، بهره هوشی در هیچ یک از گروه ها تغییر معناداری را نشان نمی دهد، در نتیجه، فعالیت ورزشی منظم ممکن است به واسطه افزایش سطح عامل رشد عصبی مشتق از مغز موجب بهبود تبحر حرکتی کودکان کم توان ذهنی شود.

مقدمه: هدف از انجام مطالعه ی حاضر، بررسی اثر تمرینات تداومی و تناوبی شدید بر سطح Brain-derived neurotrophic factor (BDNF) و Tumor necrosis factor (TNF-α ) در هیپوکامپ موش های صحرایی سالمند بود. روش ها: 30 سر موش سالمند نر Wisatr (سن 18 ماه) به طور تصادفی و بر اساس وزن به سه گروه تمرین تناوبی، تمرین تداومی و شاهد تقسیم شدند. تمرین تداومی به مدت 8 هفته با شدت 70-65 درصد VO2maxو شیوه نامه ی تمرین تناوبی نیز به مدت 8 هفته با اجرای 8-5 مرحله فعالیت 2 دقیقه ای با شدت معادل 100-80 درصد VO2max و با دوره های استراحتی فعال 2 دقیقه ای، اجرا شد. نمونه های بافت هیپوکامپ 48 ساعت پس از آخرین جلسه ی تمرین استخراج شد. از آزمون One-way ANOVA برای تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها: سطح پروتیین BDNF هیپوکامپ در گروه تمرین تداومی (002/0 > P) و تناوبی (003/0 > P) به طور معنی داری نسبت به گروه شاهد بالاتر بود، اما بین سطح پروتیین BDNF هیپوکامپ در گروه تمرین تداومی و تمرین تناوبی تفاوت معنی داری مشاهده نشد (361/0 = P). سطح پروتیین TNF-α هیپوکامپ در گروه تمرین تداومی و تناوبی به طور معنی داری نسبت به گروه شاهد بالاتر بود (001/0 = P برای هر دو). بین سطح پروتیین TNF-α هیپوکامپ در گروه تمرین تداومی و تمرین تناوبی تفاوت معنی داری مشاهده نشد (639/0 = P). نتیجه گیری: تمرین تداومی و تناوبی روی نوار گردان از طریق افزایش سطوح TNF-α ، محتوای BDNF هیپوکامپ موش های صحرایی نر سالمند را افزایش می دهد و بنابراین، تمرینات ورزشی تداومی و تناوبی شدید، می تواند از تحلیل سیستم عصبی ناشی از سالمندی، از طریق بهبود سطح BDNF جلوگیری کند.